Γρήγορη Πρόσβασηεσωτερικά links
ΖΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ .::. Kάποιος άλλος έχει καρκίνο .::. Προσωπικότητα του ασθενούς .::. Απομονωμένη - απόμακρη
Η απομονωμένη & απόμακρη προσωπικότητα
Το άτομο αυτό εμφανίζεται απόμακρο, συγκρατημένο, χωρίς να αναμιγνύεται στα καθημερινά γεγονότα και τις έγνοιες των άλλων ανθρώπων. Η έκφραση του μπορεί να μειωθεί στο ελάχιστο και να παρουσιάζεται ήσυχο, απομονωμένο, ακοινώνητο. Μπορεί να φαίνεται ότι ακολουθεί τη δική του ανεξάρτητη τροχιά στη ζωή χωρίς συναισθηματικές σχέσεις με τους άλλους και χωρίς να εντυπωσιάζεται από τις επιτυχίες των άλλων. Κάτω, όμως, από αυτήν την επιφάνεια συχνά κρύβεται ένας άνθρωπος υπερευαίσθητος, εύθραυστος και χωρίς προσαρμοστική ικανότητα, του οποίου η ισορροπία μπορεί να αναποδογυριστεί με την παραμικρότερη δυσκολία στις διαπροσωπικές του σχέσεις.
Η απομόνωσή του είναι μια προστατευτική άρνηση αυτών των επικίνδυνα επώδυνων εμπειριών. Το ιστορικό ενός τέτοιου ανθρώπου περιλαμβάνει μοναχικές ασχολίες και ενδιαφέροντα. Η εργασία του συνήθως είναι μη συναγωνιστική και απαιτεί ελάχιστη διαπροσωπική επαφή. Μέσα στην ομάδα αυτών των ανθρώπων, μπορούμε επίσης να βρούμε εκκεντρικά άτομα που ασχολούνται φανατικά με αποκλειστικές δίαιτες ή υγιεινή διατροφή, με θρησκευτικά ή πολιτικοκοινωνικά κινήματα, με παράξενο ντύσιμο κλπ.
Πολλές φορές η παιδική ηλικία τέτοιων ατόμων χαρακτηρίζεται από επανειλημμένες αποτυχίες και απογοητεύσεις στην προσπάθεια να δημιουργήσουν μια στενή σχέση με τους γονείς τους, μια αδυναμία που τους ακολουθεί αργότερα στην ζωή τους, όποτε και αποφεύγουν να δημιουργήσουν σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους. επανειλημμένοι αποχωρισμοί από την μητέρα ή έλλειψη μιας σταθερής συντονισμένης στις ανάγκες του ατόμου φροντίδας, από το περιβάλλον, θεωρείται ψυχαναλυτικά ότι μπορεί να συμβάλουν στην ανάπτυξη τέτοιας προσωπικότητας, αλλά οπωσδήποτε σημασία έχουν και ιδιοσυστατικοί παράγοντες.
Το άτομο με αυτήν την προσωπικότητα προσπαθεί να μείνει μακριά από τις ενοχλήσεις της ζωής αναζητώντας παρηγοριά και ικανοποίηση μόνο μέσα από τον εαυτό τους. Η αρρώστια εισβάλλει μέσα σ’ αυτό το σύστημα απειλώντας την τόσο εύθραυστη ισορροπία του. Ο άρρωστος τότε αντιδρά με επίταση των βασικών του μηχανισμών των βασικών του μηχανισμών, δηλαδή γίνεται πιο απαθής και απόμακρος.
Αυτό που έχει σημασία στην ψυχολογική αντιμετώπιση του άρρωστου αυτού, είναι ο σεβασμός της έλλειψης κοινωνικότητάς του σαν ανάγκη διατήρησης της ισορροπίας του. Έτσι θα κρατήσουμε ένα ενδιαφέρον πάνω του, αλλά ποτέ δεν θα τον πιέσουμε να γίνει πιο κοινωνικός ή να μας το ανταποδώσει.
BeStrong.org.gr, 17/03/2009
