http://www.escortbayanlariz.net/ antalya escort https://www.newsofcd.com/zerkalo-1xbet-registratsiya-i-vkhod-v-lichnyy-kabinet-1khbet/ promosyon http://ajansarel.com avcılar escort http://eskifilm.net bahçeşehir escort başakşehir escort istanbul escort Marmaris Escort Bayan http://www.antalyaescortbayanlariz.net beylikdüzü escort

Νέα
Καρκίνος & κοινωνία

Δάκρυα για τη γυναίκα σύμβολο

Εφημερίδα: Espresso

Ήταν η γυναίκα – σύμβολο στη μάχη κατά του καρκίνου. Η συμμετοχή της στο διαφημιστικό σποτ της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης "Μείνε Δυνατός", στο οποίο έπαιξε μποξ μαζί με τον ιδρυτή της οργάνωσης Παναγιώτη Μιχαήλ για να νικήσει τον καρκίνο (σ' αυτό το σημείο η εφημερίδα Espresso αναφέρει τον καρκίνο ως την επαράτη νόσο), την έκανε γνωστή σε όλη την Ελλάδα. Κι όμως, η στάση ζωής και η δύναμη ψυχής που έδειξε έπρεπε να είναι σημείο αναφοράς από την πρώτη ημέρα που τη χτύπησε η ύπουλη αρρώστια.

Η Ελένη Καλαμάρη, η κοπέλα που πάλεψε με όλες τις δυνάμεις της τον καρκίνο, που έκανε τους γιατρούς να σκίσουν τα διπλώματά τους πριν από πέντε χρόνια, όταν της έδιναν μόλις τρείς μήνες ζωής, έφυγε στα τριάντα τέσσερά της για το  μεγάλο ταξίδι βυθίζοντας σε θλίψη όλους όσοι είχαν την τύχη να την γνωρίσουν.

Κι έφυγε όπως ήθελε. Με το κεφάλι ψηλά, αγωνιζόμενη σαν λιοντάρι μέχρι το τέλος. Μπορεί να μην πρόλαβε να δει το λατρεμένο της γιο να μεγαλώνει πολύ, όπως επιθυμούσε, αλλά του έμαθε, όπως σε όλους εμάς, τι σημαίνει δύναμη.

Και η Ελένη ήταν δυνατή, ακόμη και τον περασμένο Οκτώβριο, όταν έφτασε στο σημείο να ζυγίζει 34 κιλά και δεν μπορούσε να κρατήσει όποια τροφή κι αν έτρωγε. Πάλεψε ως το τέλος σαν παλικάρι, σαν γνήσια Αμαζόνα.

"Οι αμαζόνες έκοβαν το στήθος τους, γιατί τις εμπόδιζε να κρατούν το τόξο. Σαν κι αυτές νιώθω. Δηλαδή είμαι περισσότερο αγωνίστρια παρά γυναίκα" είχε δηλώσει χαρακτηριστικά στην τελευταία της συνέντευξη στο περιοδικό Life & Style.

Το moto της ζωής της, το ίδιο τα τελευταία πέντε χρόνια: "O αγώνας για τη ζωή δεν είναι ποτέ εύκολος. Το να κοιτάς τον θάνατο κατά πρόσωπο και να τον πολεμάς με όλες σου τις δυνάμεις απαιτεί ψυχικό σθένος, πίστη, αυτοσεβασμό και –πάνω απ’όλα- αγάπη." Και όλοι όσοι τη γνώρισαν παραδέχθηκαν το σθένος της και την αγάπησαν.


Τραγική ειρωνεία

Η συγκλονιστική της ιστορία άρχισε τον Μάιο του 2007. Και τραγική ειρωνεία, ο καρκίνος δημιουργήθηκε και αναπτύχθηκε την πιο ευτυχισμένη περίοδο της ζωής της.  Όταν περίμενε πώς και πώς να σφίξει στην αγκαλιά της το μωρό που θα γεννούσε. Ένιωθε στην αρχή ενοχλήσεις στο πόδι της και στη συνέχεια ο πόνος είχε γίνει αφόρητος.

Στον τελευταίο μήνα της εγκυμοσύνης της έμεινε κλινήρης και λίγες ώρες πριν γεννήσει, σε μια προσπάθεια να γυρίσει πλευρό στο κρεβάτι του μαιευτηρίου, το πόδι της έσπασε. Έτσι μπήκε εσπευσμένα στο χειρουργείο για  να της γίνει καισαρική τομή και ακολούθως της πήγαν για ακτινογραφίες. Εκεί φάνηκε ότι η λεκάνη και η κορυφή του μηρού είχαν γίνει κομμάτια.

Οι γιατροί  ήταν σχεδόν σίγουροι ότι είχε χτυπηθεί από καρκίνο, αλλά περίμεναν κάποιες εξετάσεις για να βεβαιωθούν. Δυστυχώς η αρχική τους διάγνωση επιβεβαιώθηκε. Μάλιστα τα αποτελέσματα ήταν αποθαρρυντικά. Είχε γίνει μετάσταση στα οστά και οι γιατροί απέκλεισαν το ενδεχόμενο εγχείρησης. Ήταν ήδη πολύ αργά. Την επόμενη κιόλας μέρα έκανε την πρώτη της χημειοθεραπεία, με τους θεράποντες ιατρούς να είναι απαισιόδοξοι, αφού της έδιναν μόνο τρείς μήνες ζωής.


Μάχη και για το παιδί

Εκείνη όμως τους διέψευσε, γιατί πάνω από όλα μίλησε το μητρικό ένστικτο. Η Ελένη ήθελε πολύ να δει το μωράκι της. Ήταν άλλωστε λεχώνα μόλις έντεκα ημερών, όταν άρχισε ο Γολγοθάς της. Και η επιθυμία της να βρεθεί δίπλα στο παιδί της ήταν τέτοια που κατάφερε τότε να κερδίσει τη μεγάλη μάχη με τον καρκίνο (σ' αυτό το σημείο η εφημερίδα Espresso αναφέρει τον καρκίνο ως την επαράτη νόσο). Όπως αποκάλυψε πάντως στο περιοδικό People, η μάχη που είχε αμέσως μετά ήταν πολύ πιο δύσκολη και πιο επώδυνη.

"Το Φθινόπωρο πήρα τηλέφωνο τον σύζυγό μου και του είπα πως θέλω να δω το παιδί. Μου είπε ότι ο μοναδικός τρόπος να το δω ήταν να δώσω το συναινετικό διαζύγιο και να του παραχωρήσω την επιμέλεια του παιδιού." Αποφασίζει να πάει στο νησί όπου μένουν ο σύζυγος και το παιδί της και μένει εκεί δύο μήνες, με προστριβές με τον άντρα της. Τελικά, όπως εξομολογήθηκε: "Μπήκα μέσα στο σπίτι, όπου βρισκόταν το παιδί.

Τη στιγμή εκείνη οι μισοί έλειπαν και οι υπόλοιποι κοιμούνταν. Δεν με είδε κανένας, πήρα τον γιο μου κρυφά και έφυγα. Ζητάω συγνώμη που πήρα το παιδί μου με αυτόν τον τρόπο και δεν τους άφησα να το χαιρετήσουν, αλλά έτσι έπρεπε να γίνει."
 
Την επόμενη χρονιά κερδίζει με συμβιβασμό την επιμέλεια του γιου της. Ήταν η πιο χαρούμενη στιγμή της από τότε που βρέθηκε αντιμέτωπη με τον καρκίνο (σ' αυτό το σημείο η εφημερίδα Espresso αναφέρει τον καρκίνο ως την επαράτη νόσο).

Και η ανάγκη πλέον ήταν να μεγαλώσει το παιδί της γνωρίζοντας ότι είχε μπροστά της να αντιμετωπίσει έναν Γολγοθά. "Δεν έχω περιουσία, δεν έχω χρήματα, δεν έχω οικογένεια, δεν έχω σπίτι, δεν έχω καν υγεία. Όμως έχω αυτό το παιδί" δήλωσε με αφοπλιστική ειλικρίνεια στην τελευταία της συνέντευξη.


Φιλανθρωπική δράση

Είχε όμως πολλούς φίλους, αφού η στάση της όλο αυτό το διάστημα απέναντι στην αρρώστια είχε γίνει σημείο αναφοράς. Μια γυναίκα – παράδειγμα ζωής, δύναμης και ελπίδας.

Έγραψε βιβλίο για την περιπέτειά της, ανέπτυξε έντονη φιλανθρωπική δράση με την οργάνωση Μείνε Δυνατός, πάντα βρισκόταν δίπλα σε όσους ζητούσαν τη βοήθεια και τη συμπαράστασή της στη δική τους μάχη κατά του καρκίνου και ποτέ δεν φοβήθηκε να μιλήσει ανοιχτά για την αρρώστια της.

Η ίδια παραδέχθηκε ότι κάθε μέρα χτυπούσε συνεχώς το τηλέφωνό της, αφού όλοι τη θεωρούσαν υπόδειγμα θάρρους και εκείνη πάντα το σήκωνε και μιλούσε με τον κόσμο δίνοντας συμβουλές και στήριξη.

Το Πάσχα του 2008 κι ενώ είχε κερδίσει την πρώτη μάχη, εμφανίστηκε ξανά όγκος, αυτή τη φορά στο αριστερό στήθος. Τον νικάει ξανά, αλλά ξέρει πια ότι η ζωή της θα είναι ένας συνεχής πόλεμος με τον ύπουλο εχθρό.

Την τελευταία πενταετία ήρθε αντιμέτωπη με την αρρώστια συνολικά έξι φορές. Τις πέντε βγήκε νικήτρια. Όλοι πίστευαν ότι και την έκτη θα τα κατάφερνε. Δίπλα της ήταν οι γονείς της και οι πραγματικοί φίλοι, που έμειναν δίπλα της από το 2007 και μετά. Στο πλευρό της, και όσοι θαύμαζαν το έργο της και της έλεγαν μπράβο για τη δύναμη και το κουράγιο της.

Δυστυχώς αυτή τη φορά λύγισε. Λύγισε, όχι ότι δεν τα κατάφερε, γιατί ειδικά την τελευταία πενταετία όσα κατάφερε ήταν πάρα πολλά. Και μην ξεχνάμε ότι οι γιατροί της έδιναν μόνο τρείς μήνες ζωή…


"Από Ελενα…Ελένη"

Η Ελένη Καλαμάρη ποτέ δεν φοβήθηκε να μιλήσει ανοιχτά για το πρόβλημα της υγείας της. Και όχι μόνο αυτό, αλλά όταν ο καρκίνος τη χτύπησε δεύτερη φορά, εκείνη αποφάσισε να γράψει βιβλίο για τη μάχη της. Ο τίτλος του: "Από Ελενα…Ελένη." Η επιλογή του τίτλου μόνο τυχαία δεν ήταν. Ήθελε να δείξει ότι αν κάποιος θέλει να αλλάξει, μπορεί να γίνει όντως άλλος άνθρωπος.

Ήταν ουσιαστικά το δικό της ημερολόγιο που ήθελε να το αφήσει ως παρακαταθήκη στον γιό της, σε περίπτωση που εκείνη δεν ζούσε. Στη συνέχεια το ημερολόγιο έγινε βιβλίο, ύστερα από παρακίνηση της εκδότριά της, με σκοπό να βοηθήσει τον κόσμο.

Μέρος των εσόδων από το βιβλίο της διατέθηκαν στη μη κερδοσκοπική οργάνωση Μείνε Δυνατός, που σκοπό έχει να προσφέρει ψυχολογική υποστήριξη στους καρκινοπαθείς και το περιβάλλον τους.


Η τελευταία της συνέντευξη: "ΔΕΝ ΚΑΤΕΘΕΣΑ ΤΑ ΟΠΛΑ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΛΕΠΤΟ"

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ συνέντευξη της Ελένης ήταν στο περιοδικό Life & Style, το οποίο έκανε εκστρατεία κατά του καρκίνου του μαστού. Και πάλι μίλησε χωρίς να μασήσει τα λόγια της και είπε πολλές (και πικρές) αλήθειες. Όπως, για παράδειγμα, το ξεκαθάρισμα των ανθρώπων που βρίσκονταν δίπλα της: "O καρκίνος ξεκαθάρισε το τοπίο και μου έδειξε ποιοι πραγματικά ήταν οι φίλοι μου και ποιοι οι εχθροί στη ζωή μου."

Στεναχωριόταν πολύ για την άγνοια του κόσμου και τη στάση που κρατούσε. O κόσμος δεν ξέρει. Και είναι λογικό, από τη στιγμή που δεν έχουν έρθει κοντά στο θάνατο. Σήμερα πήγα στο σούπερ μάρκετ. Είχα πολλούς μήνες να βγω από το σπίτι. Δεν μπορούσα να περπατήσω από την αδυναμία και μετακινήθηκα με το καροτσάκι. Ο κόσμος με έβλεπε και τραβούσε τα παιδιά του, λες και θα τους κολλήσω. Στην Ελλάδα είμαστε, το έχω συνηθίσει."

Η Ελένη σε κάθε της συνέντευξη δεν έκρυβε τη λατρεία της για το παιδί της: "Αν είχα γεννήσει ένα μήνα αργότερα, δεν θα είχα καρκίνο, αλλά θα είχα ένα άλλο παιδί. Δεν θα είχα τον γιο που έχω τώρα. Και τον γιο μου δεν θα τον άλλαζα για όλη την υγεία του κόσμου."

Και φυσικά με τα λόγια που είπε στο τέλος της συνέντευξης απέδειξε γιατί για πολλούς ήταν η γυναίκα – σύμβολο, το παράδειγμα θάρρους στη μάχη κατά του καρκίνου:

"Πολλές φορές χρειάστηκα βοήθεια, αλλά ποτέ δεν ζήτησα. Έχω ακραία περηφάνια και δεν το μετανιώνω. Θεωρώ ότι και αύριο να πα πεθάνω, είμαι νικήτρια πια. Δεν κατέθεσα τα όπλα ούτε ένα λεπτό. Ζούσα με τη νοοτροπία ότι η Ελένη δεν έπαθε καρκίνο, αλλά ο καρκίνος έπαθε Ελένη. Έχω αλλάξει προς το καλύτερο. Έχω γίνει άλλος άνθρωπος."
 

Εφημερίδα: Espresso
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 13/04/2012

 

BeStrong.org.gr - 11.04.14

çeviri malatya oto kiralama parça eşya taşıma şehirler arası nakliyat şehirlerarası evden eve nakliyat istanbul bursa şehirler arası nakliyat malatya oto kiralama ofis taşıma ofis taşımacılığı evden eve nakliyat evden eve nakliyat büyü aşk büyüsü ayırma büyüsü medyum medyum şikayetleri medyum yorumları büyü aşk büyüsü bağlama büyüsü dua aşk duası aşk büyüsü büyü aşk büyüsü bağlama büyüsü medyum dolunay medyum aşk büyüsü medyum medyum şikayetleri medyum yorumları medyum zeynel eroğlu medyum aşk büyüsü metal galvanizli sac paslanmaz sac metal hrp sac paslanmaz çelik mekjoy seo seo kursu sex shop istanbul sex shop ataşehir sex shop İstanbul evden eve nakliyat eşya depolama eşya depolama viagra sipariş cialis 20 mg