travesti
istanbul travesti
istanbul escort travestiler
bodrum, marmaris, fethiye travestileri izmir travestileri
bursa travesti
Ιστορίες Δύναμης
Καρκίνος Γνάθου
Θεανώ

H Θεανώ μοιράζεται την ιστορία της...

Η τελευταία μου εκδρομή ως ένας ανέμελος άνθρωπος, ήταν στον Πόρο...

Διαβάζοντας τις ιστορίες των συνανθρώπων μου, θέλησα να μοιραστώ κι εγώ τη δική μου ιστορία…

Με λένε Θεανώ και διανύω τον δεύτερο χρόνο υπέρ μου χωρίς καρκίνο, μετά την διάγνωση καρκίνου της κάτω γνάθου και τη μεγάλη περιπέτεια στην οποία μπήκα και συνεχίζω να περνάω.

Η εμπειρία μου είναι σοκαριστική. Εικόνες που δεν μπορώ να ξεπεράσω γιατί είναι εικόνες που ξεπερνούν κάθε λογική ενός απλού- καθημερινού ανθρώπου, και γιατί άφησαν σημάδια που με αναγκάζουν ακόμα να τις ζω.

Και κάπου εδώ βρίσκεται η διαφορά της δικής μου ιστορίας, σε σχέση με όλες όσες διάβασα μέχρι τώρα στο αγαπημένο Be Strong…

Να ξεκινήσω λέγοντας πως, μέχρι πριν 2 χρόνια δεν είχα ιδέα για την ύπαρξη του συγκεκριμένου καρκίνου, όπως δεν είχα ιδέα ότι υπάρχει γιατρός με την ειδικότητα του «Στοματολόγου».

Αν και έχω χάσει την αγαπημένη μου μητέρα από καρκίνο του πνεύμονα, την αγαπημένη μου ξαδέλφη από ένα είδος λευχαιμίας, τη γιαγιά μου από καρκίνο στο στομάχι και τη θεία μου από καρκίνο στα κόκκαλα, και λογικά θεωρούμαι «σχετική» με το θέμα καρκίνος (ο λεγόμενος κάβουρας στην Ελληνική, που μπορεί και ελίσσετε με απίστευτη ταχύτητα και εξυπνάδα.

Από εκεί έδωσαν την ονομασία στην ασθένεια), παρόλα αυτά δεν μπορούσα να φανταστώ ότι υπάρχει καρκίνος του στόματος ή της γνάθου.

Όπως όλοι όσοι έχουν ασθενήσει, έτσι κι εγώ βρέθηκα από τη μια μέρα στην άλλη, στην απέναντι πλευρά της όχθης! Η τελευταία μου εκδρομή ως ένας ανέμελος άνθρωπος, ήταν στον Πόρο. Σαν γύριζα, όλα θα άλλαζαν και τίποτα δεν θα ήταν πια το ίδιο… 

Ήταν τον Φεβρουάριο του 2012, λίγο μετά την πρωτοχρονιά, όταν ξεκίνησαν κάποιοι πόνοι  στο ούλο μου, στην πλευρά της κάτω γνάθου, εντελώς ξαφνικά. Ο πόνος έμοιαζε με αυτόν της απλής ουλίτιδας που όμως έχει παραμεληθεί και ενοχλεί λίγο πιο έντονα. Σκέφτηκα, λοιπόν, ότι θα είναι κάτι τέτοιο.

Ο πόνος όμως μεγάλωσε και άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι δεν είναι ένας συνηθισμένος πόνος. Κάτι μέσα μου άρχισε να μου το λέει. Οι πόνοι έγιναν πιο έντονοι και ιδιαίτερα ενοχλητικοί στο συγκεκριμένο σημείο. Πήρα τηλέφωνο τον οδοντίατρό μου, ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΛΥ ΣΥΝΤΟΜΑ, δεν άφησα τις μέρες να περάσουν. Κινήθηκα πολύ γρήγορα από ένστικτο, που σε άλλη περίπτωση θα το άφηνα για αργότερα!

Δεν ξέρω ακόμα τι ήταν αυτό που με έκανε να κινηθώ άμεσα, ακόμα ψάχνω να το βρω, διότι το μυαλό μου δεν πήγε ούτε κατά διάνοια στο καρκίνο, αλλά σε κάποια μόλυνση ίσως.

Βλέποντας ο οδοντίατρός μου (και οικογενειακός μας φίλος) το σημείο μέσα στο στόμα μου, έκανε πίσω αναφωνώντας ‘’ουάου, τι έχει γίνει εδώ?’’ Αλλά και πάλι το μυαλό μου δεν πήγε στο κακό. Το δικό του μυαλό όμως πήγε-αν και δεν ήταν σίγουρος-και απλά δεν μου το είπε.

Αργότερα μου εξήγησε πως οι οδοντίατροι δεν είναι ογκολόγοι, δεν έχουν δικαίωμα να κάνουν τέτοια διάγνωση. Ο Οδοντίατρος μπορεί να αναγνωρίσει το καρκίνο ή να καταλάβει ότι κάτι δεν πάει καλά και τότε να παραπέμψει τον ασθενή σε στοματολόγο για να γίνουν οι απαραίτητες εξετάσεις και η σωστή διάγνωση.

Το πρώτο πράγμα που μου είπε, ήταν να κόψω άμεσα το τσιγάρο και τη χρήση αλκοόλ, ούτε ένα ποτήρι κρασί, ούτε μισό τσιγάρο. Εγώ έβαλα τα γέλια και του είπα: ‘’Εντάξει, μην υπερβάλουμε, δεν σοβαρολογείς φυσικά, είμαι καπνίστρια 25 χρόνια, δεν γίνονται αυτά!’’

Επέμενε και μάλιστα με αρκετή αυστηρότητα. Μου πρότεινε να με δει μια στοματολόγος, αλλά αν θέλω να περιμένουμε μια βδομάδα για να δούμε πως θα πάει, δίνοντάς μου κάποια αντιβίωση για αρχή. Η απάντησή μου ήταν: «Όχι, πάω στη στοματολόγο αύριο κιόλας.»

Ειλικρινά, το γράφω και ακόμα δεν το πιστεύω! Αν είχα περιμένει αυτή τη μια εβδομάδα, τώρα δεν θα ήμουν εδώ να γράφω την εμπειρία μου για να την μοιραστώ μαζί σας! Στην προτελευταία επίσκεψη στον χειρουργό μου, μιλήσαμε τόσο καθαρά, όσο καμία άλλη φορά.

Μου είπε, λοιπόν, πως θα μου πει καθαρά, αυτό που δεν ήμουν έτοιμη να ακούσω όλο αυτό το καιρό. Η κατάστασή μου ήταν σοβαρότατη, κι αν είχα καθυστερήσει 1 με 2 εβδομάδες, δεν θα προλάβαινε να γίνει καμία χημειοθεραπεία και καμία ακτινοβολία. 

Αφού έκλεισα άμεσα ραντεβού με τη στοματολόγο και με είδε, θεωρώ ότι κατάλαβε τι συμβαίνει, αλλά δεν μου έλεγε κάτι συγκεκριμένο. Μου έδωσε μια αντιβίωση, κάποια χάπια και μια αλοιφή για μύκητες (Θεωρώ ότι ο οργανισμός σε προειδοποιεί πάντα με κάποιο τρόπο.

Προσωπικά είχα βγάλει κάτι σαν λευκές άφτρες στις άκρες των χειλιών μου προς τα μέσα, και από τις δυο πλευρές του στόματος  και  για πολύ-πολύ καιρό δεν έλεγαν να υποχωρήσουν με τίποτα, υποχωρούσαν και ξανά εμφανιζόντουσαν. Αυτό ήταν ένα δείγμα  ότι το ανοσοποιητικό μου σύστημα αντιμετωπίζει κάποιο θέμα που δεν μπορούσα να διακρίνω).

Φυσικά μου είπε να κόψω άμεσα το κάπνισμα. Θα με έβλεπε πάλι την επόμενη εβδομάδα. Το Σαββατοκύριακο που μεσολάβησε πήγαμε εκδρομή στον Πόρο, όπου οι πόνοι ήταν αρκετά έντονοι και με είχαν προβληματίσει, αλλά και πάλι το μυαλό μου δεν πήγε στο καρκίνο. Δεν είχα ιδέα πως όταν θα γύριζα από αυτό το διήμερο, δεν θα  είχα την ευκαιρία ποτέ πια να ξανά φάω όπως πριν, να έχω γεύση όπως πριν ή να ζήσω όπως πριν…

Όταν πήγα την επόμενη βδομάδα, η στοματολόγος  μου είπε ότι πρέπει να κάνουμε βιοψία και με ρώτησε αν θέλω να τη κάνω εκείνη τη στιγμή ή άλλη μέρα. Είπα αμέσως τώρα! Κάτι το οποίο αποδείχτηκε πολύ σημαντικό σε θέμα χρόνου, για αυτό που θα αντιμετώπιζα. 

Έγινε η βιοψία και όταν πήγα μετά από κάποιες μέρες να πάρω τα αποτελέσματα μόνη μου,  εκείνη δικαιολογήθηκε ότι δεν έχουν έρθει στο γραφείο της ακόμα, να πάω να τα πάρω την επόμενη μέρα, αλλά όχι μόνη μου, με κάποιον δικό μου άνθρωπο. Και πάλι δεν πήγε το μυαλό μου στο κακό. Αργότερα κατάλαβα πως είχε τα αποτελέσματα αλλά μόλις με είδε μόνη μου απλά δεν μου το ανακοίνωσε. Τώρα που το σκέφτομαι, θεωρώ ότι έκανε πολύ καλά.

Πήγαμε μετά από 2 μέρες μαζί με τη μεγάλη μου αδελφή και μια καλή φίλη για να πάρουμε τα αποτελέσματα. Η στοματολόγος άρχισε να μας μιλάει με ιατρικούς και επιστημονικούς όρους που δεν καταλαβαίναμε. Η αδελφή μου όμως, από διαίσθηση και μόνο είχε ήδη καταλάβει πως αυτό που έχει να πει δεν είναι καλό.

Εγώ, ακόμα δεν είχα μπει στο νόημα. Τότε η αδελφή μου τη διέκοψε απότομα, με μια απίστευτη ψυχραιμία λέγοντας της «Θα σας παρακαλέσω πολύ να μου πείτε ξεκάθαρα και με απλά λόγια αυτό που συμβαίνει». Και τότε η στοματολόγος  είπε «Κανείς δεν μπορεί να ακούσει καθαρά και κατάμουτρα τη λέξη καρκίνο, οπότε με καταλαβαίνετε» Και τότε η αδελφή μου, απόλυτα ψύχραιμη απαντάει:

«Μου λέτε λοιπόν, ότι η αδελφή μου έχει καρκίνο. Πέστε μας  τι πρέπει να κάνουμε και πως πρέπει να κινηθούμε!» 

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη δυναμική στάση της μεγάλης μου αδελφής, την ψυχραιμία που έδειξε, την υπευθυνότητα στη συνέχεια και τα πρώτα της λόγια στο άκουσμα της λέξης καρκίνος!

«Θα τον τσακίσουμε! Θα τον γονατίσουμε! Τέλος! Και αν είχε μορφή ας τολμούσε να βγει μπροστά μου! Θα του τσάκιζα τα κόκκαλα!»

Μια στάση που μου έδωσε απίστευτη δύναμη. Όπως δεν θα ξεχάσω ποτέ τη μικρότερη αδελφή μου, που σε αντίθεση με τη μεγάλη, κατέρρευσε με το άκουσμα των αποτελεσμάτων, όταν γυρίσαμε σπίτι να της το ανακοινώσουμε.

Συγκινήθηκε, έκλαψε και έδειξε όλο της το φόβο και την αγανάκτηση, κάτι το οποίο επίσης με βοήθησε πολύ, γιατί  ενεργοποίησε μέσα μου ακόμα μια δύναμη, αυτή που θα με πείσμωνε να τα καταφέρω για όλους εκείνους που με αγαπούν, που δεν θέλουν να με χάσουν, όπως δεν ήθελα κι εγώ να τους χάσω.

Έτσι απλά, ήταν κάτι μέσα μου πολύ έντονο, κάτι που μου έδειχνε ότι δεν ήταν η ώρα μου να φύγω, πως ήταν ένα χτύπημα για να μπορέσω να ΔΩ ότι δεν έβλεπα, να σταματήσω να θεωρώ τη ζωή ως δεδομένη.

ΔΕΝ ΦΑΝΤΑΖΟΜΟΥΝ ΠΟΤΕ, ότι δεν μπορούμε να θεωρούμε, ούτε καν το φαγητό που τρώμε ως δεδομένο! Ότι μια μέρα θα ζούσα τη στιγμή που θα έχω φαγητό μπροστά μου ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΦΑΩ!!Ότι θα έχω λεφτά να το αγοράσω, αλλά δεν θα έχω γεύση να το γευτώ!

Ότι θα καταλάβω πως είναι ΝΑ ΠΕΙΝΑΣ, ότι θα νοιώσω αυτό που νοιώθουν εκατομμύρια παιδάκια που πεινούν στην Αφρική, αλλά για διαφορετικό λόγο. Είναι τραγικό, αλλά δεν είναι μόνο τραγικό. Είναι και ένα πολύτιμο βήμα μπροστά, που αν δεν σε σκοτώσει από κατάθλιψη, αν δεν σε σκοτώσει σωματικά, μόνο μπροστά μπορεί να σε πάει, μόνο πιο σοφό μπορεί να σε κάνει και πιο δυνατό.

Η διάγνωση ήταν Ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα , Ca κάτω γνάθου. Στην αρχική διάγνωση το χαρακτήρισαν «καλό προς μέτριο», προφανώς αναφερόμενοι στο στάδιο που βρισκόταν φαινομενικά. Η αξονική έδειξε ότι δεν είχε εισχωρήσει στο κόκκαλο. Το χειρουργείο μας είπαν ότι θα κρατούσε 3 ώρες.

Στη πορεία όμως του χειρουργείου, αποδείχτηκε ότι ο καρκίνος είχε εισχωρήσει στο κόκκαλο και μάλιστα αρκετά βαθιά και είχε προχωρήσει και σε μέρος της γλώσσας, κάτι που το έκανε ακόμα πιο επικίνδυνο. Έτσι το χειρουργείο κράτησε 6 ώρες αντί για 3.

Σε αυτό που στάθηκα τυχερή, εκτός το γεγονός ότι το προλάβαμε, ήταν ότι δεν πρόλαβε να πάει στους λεμφαδένες, κάτι το οποίο με έσωσε επίσης. Θυμάμαι την ογκολόγο και ακτινοθεραπεύτρια μου να λέει και να ξαναλέει πόσο τυχερή στάθηκα, πως είναι απίστευτο που δεν πείραξε τους λεμφαδένες. 

Μετά το χειρουργείο μπήκα στην εντατική, μια τραυματική εμπειρία. Έμεινα στο νοσοκομείο ένα μήνα την πρώτη φορά. θα ζούσα και άλλες τραυματικές εμπειρίες, τη μια μετά την άλλη.  

Αφού συνήλθα στο δωμάτιό μου, φυσικά κάτω από την επήρεια διαφόρων φαρμάκων, παυσίπονων και ηρεμιστικών , διαπίστωσα ότι έχω ένα σωλήνα στη μύτη που περνάει από το λαιμό, τον οισοφάγο και φτάνει μέχρι το στομάχι. Σε κάθε μου κίνηση αισθανόμουν αυτό το σωλήνα να κινείτε μέσα στο στομάχι μου.

Σοκαρίστηκα, έφτασα σε κρίση πανικού και ζητούσα να μάθω τι είναι αυτό, να μου το βγάλουν. Τα νέα δεν ήταν καθόλου ευχάριστα αφού οι γιατροί μου ανακοίνωσαν ότι θα το έχω για τουλάχιστον 13 ημέρες και από τη μύτη θα τρέφομαι με σύριγγα, με υγρά. Το σοκ ήταν μεγάλο. Τις τελευταίες μέρες που το είχα, πονούσε τρομερά στο λαιμό και στο στομάχι.

Τα σημάδια στη μύτη όπου ξεκινούσε, δεν έχουν φύγει. Έχασα αρκετά κιλά. Και όταν ήρθε η μέρα που θα μου το έβγαζαν, δεν βάζουν κάποιο αναισθητικό όπως λανθασμένα νόμιζα, αλλά το τραβάνε επί τόπου από τη μύτη και το αισθάνεσαι να διαπερνάει το στομάχι, όλο τον οισοφάγο, το λαιμό και τη μύτη. Είχα όμως περάσει τόσο πόνο, που δεν είχα τη παραμικρή αντίδραση. 

Σε όλη τη κατάσταση που περνούσα, δεν θυμάμαι ούτε μια φορά να έκλαψα, να ξέσπασα ή να λύγισα. Έχασα το κόσμο κάτω από τα πόδια μου πολλές φορές μην ξέροντας τι να κάνω, ή να τα έχω χαμένα από τα πολλά φάρμακα που έπρεπε να παίρνω , αλλά δεν ξέσπασα.

Είχα τόσα πολλά να κάνω και έπρεπε να προσέξω τόσο πολύ κάθε μου κίνηση, που απαιτούσε απόλυτη πειθαρχία και υπομονή, αν ήθελα να νικήσω! Μια και μοναδική φορά, άρχισα να κλαίω με λυγμούς μέσα στο θάλαμο όπου βρισκόμουν με άλλες 4 ασθενείς με προχωρημένο στάδιο καρκίνου, γιατί δεν άντεχα αυτή την εικόνα, με αποδυνάμωνε, έπρεπε κάθε μέρα να βρίσκω τη δύναμη να πείθω τον εαυτό μου ότι εγώ δεν είμαι στο τελευταίο στάδιο του καρκίνου κι ότι δεν περιμένω να πεθάνω. 

Είναι ένα από τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα νοσοκομεία μας, να μην έχουν δωμάτια όπου οι ασθενείς να μπαίνουν σύμφωνα με τη σοβαρότητα αυτού που αντιμετωπίζουν. Όταν βάζουν ένα νέο άνθρωπο που έχει ελπίδες, με ανθρώπους μεγαλύτερους και  προχωρημένο στάδιο καρκίνου, πως θα καταφέρει να το αντιμετωπίσει αισιόδοξα;

Δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω  και θυμάμαι την υπεύθυνη ορόφου του νοσηλευτικού προσωπικού, να έχει σαστίσει και να προσπαθεί να με καθησυχάσει εμφανώς συγκινημένη. Ειδοποίησε την ογκολόγο μου και μου έδωσαν άδεια εξόδου, έστω για ένα βράδυ, μια και έπρεπε να είμαι ξανά εκεί το επόμενο πρωί για την πρώτη μου χημειοθεραπεία.

Η απόφαση των γιατρών σύμφωνα με το πρωτόκολλο, ήταν 2 χημειοθεραπείες και 33 ακτινοβολίες.(!!!) Δεν μου είχαν πει ως τότε για τη σοβαρότητα της κατάστασης που αντιμετώπισα. Όταν άκουσα 33 ακτινοβολίες  κατάλαβα ότι τα πράγματα δεν ήταν  τόσο απλά.

Η ογκολόγος και ακτινοθεραπεύτρια μου, μου εξήγησε με λεπτομέρειες τις συνέπειες της θεραπείας. Δεν μου έκρυψε απολύτως τίποτα. Απλά ήταν αδύνατο να φανταστώ το τίμημα που θα πλήρωνα για να σώσω τη ζωή μου. Μου είπε ακόμα ότι έχω κάθε δικαίωμα να μην δεχτώ τη θεραπεία (κάτι το οποίο εκτίμησα),αλλά με πληροφόρησε για τις πιθανότητες να επανέλθει, ότι πρόκειται να πάρω ένα πολύ σοβαρό ρίσκο. 

Τοποθετήθηκε peg (γαστροστομία) στο στομάχι μου, με χειρουργική επέμβαση της μιας ώρας. Ένα σωληνάκι που το περνούν μέσα από το στομάχι, ανοίγοντας μια τρύπα στη κοιλιά για να βγαίνει από εκεί και να τρέφομαι με σύριγγα, κατά  τη διάρκεια της όλης θεραπείας. Δυστυχώς το peg δεν βγαίνει μετά το τέλος της θεραπείας στην πραγματικότητα, αλλά πολλούς μήνες μετά, με το κίνδυνο να παραμείνει ακόμα και για πάντα. 

Οι ακτινοβολίες καίνε μεγάλο μέρος του στόματος και του λαιμού, με αποτέλεσμα να μην μπορείς να φας απολύτως τίποτα. Και η ζημιά είναι συνήθως αρκετά μεγάλη, όταν πρόκειται για ακτινοβολίες στο κεφάλι.

Είναι κάτι που δεν μου έκρυψε η ογκολόγος μου. Αυτό που προσπάθησε αισθητά να μειώσει στα μάτια μου, είναι οι πόνοι που θα αντιμετώπιζα λόγω του Peg. Ακόμα και κατά τη διάρκεια των θεραπειών που δεν μπορούσα ούτε να περπατήσω από τους πόνους, εκείνη επέμενε ότι δεν είναι τίποτα και ότι υπερβάλω.

Οι πόνοι μετά την τοποθέτησή του, κράτησαν τουλάχιστον 3 βδομάδες. Μετά άρχισαν να υποχωρούν, αλλά φυσικά όχι εντελώς. Είναι όμως αλήθεια πως το συνηθίζεις και υπάρχουν μέρες που είναι σα να μην υπάρχει. Αλλά δυστυχώς υπάρχει και σε αναγκάζει να είσαι διαρκώς με το φόβο μην τραβηχτεί, μην κοπεί, να καθαρίζεται πάντα γιατί βρίσκεται σε επαφή με το στομάχι.

Φυσικά, απαγορευόταν να κάνω μπάνιο στη θάλασσα και κατά διαστήματα μου παρουσίαζε διάφορες αλλεργίες και ερεθισμούς.   

Συνολικά το peg το είχα επάνω μου για σχεδόν ενάμιση χρόνο και θα το είχα ακόμα, αν δεν τολμούσα να κάνω κάποια βήματα μόνη μου. 

Θα ήθελα να αναφέρω τη «Στένωση οισοφάγου», που ΚΑΝΕΝΑΣ γιατρός δεν με πληροφόρησε για αυτήν, ως συνέπεια των ακτινοβολιών στο στόμα. Λόγω του ότι το στόμα, αλλά και ο λαιμός γεμίζουν πληγές από τις ακτινοβολίες, όταν οι ακτινοβολίες θα σταματήσουν ο οργανισμός θα αρχίσει να προσπαθεί να κλείσει αυτές τις πληγές.

Κλείνοντας τις πληγές του στόματος και του λαιμού, κλείνει μαζί και τον ίδιο το λαιμό, με αποτέλεσμα να μην μπορείς να καταπιείς και να πνίγεσαι με πολύ άσχημο τρόπο. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι συμβαίνει και κανείς από τους γιατρούς δεν μου εξηγούσε.  
(Να τονίσω ότι αυτή η διαδικασία της προσπάθειας του οργανισμού να κλείσει τις πληγές που προκαλούν οι ακτινοβολίες, παίρνει πολλούς μήνες.

Σε αυτή τη περίοδο, θέλω να συμβουλέψω όποιον ασθενή το βιώνει, να φροντίσει να τρώει καλά και όσο πιο συχνά γίνεται από το peg, γιατί  δίνει τα όπλα στον οργανισμό να κάνει αυτό που χρειάζεται για να επανέλθει, όσο επανέλθει και για να κλείσει τις πληγές.

Ακόμα και μετά από 2 χρόνια σχεδόν από το τέλος της θεραπείας μου με ακτινοβολίες, έχω ερεθισμούς στο λαιμό που με γρατζουνάνε έντονα, βήχω και βλέπω ακόμα ίχνη από αίμα. Το στόμα μου αντιμετωπίζει ακόμα έντονους ερεθισμούς και αρκετές φορές δεν είμαι σε θέση να φάω απολύτως τίποτα.)

Κάπου εκεί κατάλαβα ότι και οι γιατροί, οι ίδιοι οι ογκολόγοι δεν γνωρίζουν τα πάντα. Κατάλαβα ότι πρέπει κι εγώ να πάρω μέρος σε αυτό, να πάρω καθοριστικές αποφάσεις σύμφωνα με το ΤΙ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ! Και όντως το έκανα αρκετές φορές και μου βγήκε σε καλό.

Κάπως έτσι πήρα την απόφαση ΜΟΝΗ ΜΟΥ να βγάλω το σωληνάκι, όταν το σώμα μου άρχισε να αντιδρά και να μου παρουσιάζει όλο και πιο συχνούς και ενοχλητικούς ερεθισμούς. Οι γιατροί δεν συμφωνούσαν να το βγάλω.  Είναι πολλοί εκείνοι που δεν το βγάζουν ποτέ, γιατί  το στόμα φτάνει στο σημείο να έχει αδρανήσει, ενώ όσο περνάει ο καιρός τόσο το φαγητό σε απωθεί!

Κάτι το οποίο άρχισε να μου συμβαίνει, αν και έκανα απίστευτες προσπάθειες να τρώω έστω κάτι μικρό -ακόμα και με πόνους-όταν άρχισα να είμαι σε θέση να φάω έστω μισή κρέμα. Η προσπάθεια με βοήθησε σιγά-σιγά να φτάσω μέχρι εδώ, ακόμα και αν αντιμετωπίζω μεγάλες δυσκολίες.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τη Κυρία Γεωργία Μαλανδράκη, η οποία έχει δημιουργήσει μια ομάδα εθελοντών στον Ευαγγελισμό, τη μοναδική στην Ελλάδα σε σχέση με σοβαρά προβλήματα κατάποσης. Η κυρία Μαλανδράκη δέχτηκε να με δει κατά την επίσκεψή της στην Ελλάδα.

Μετά από μια σχεδόν ολόκληρη ημέρα εξετάσεων μαζί της και με την ομάδα της, ήταν εκείνη που με πληροφόρησε για τη «Στένωση οισοφάγου» ως μια από τις συνέπειες των ακτινοβολιών, και ότι αυτός ήταν ο λόγος που πνιγόμουν. Πήρα την αναφορά της Κυρίας Μαλανδράκη και το Dvd που κατέγραψαν με την ομάδα της  τη κατάσταση του λαιμού μου καθώς καταπίνω, και τα πήγα στους γιατρούς  που με παρακολουθούν.

Έμειναν έκπληκτοι με την εξαιρετική δουλειά της  πρώτον, και δεύτερον έμοιαζαν σα να μην γνώριζαν ότι θα συνέβαινε κάτι τέτοιο. Μου έκαναν εισαγωγή  στο νοσοκομείο για έκτη φορά, όπου παρέμεινα για άλλη μια βδομάδα. Μου έκαναν «Απόφραξη οισοφάγου» με σύρμα τριών εκατοστών!

Πέρασα ημέρες με τραγικούς πόνους στο θώρακα και το λαιμό. Τις 3 πρώτες μέρες, οι πόνοι ήταν σε σημείο λιποθυμίας.

Όταν συνήλθα, αποφάσισα να βγάλω το σωληνάκι. Πήρα την απόφαση να προσπαθήσω με όσες δυνάμεις μου είχαν απομείνει. 

Ευχαριστώ και πάλι τη Κυρία Μαλανδράκη αλλά και τη στοματολόγο μου που με παρότρυναν έντονα και με συμβούλεψαν να τρώω από το στόμα όσο πιο συχνά μπορώ και ότι μπορώ. Είναι αυτό που είπα, ότι μερικές αποφάσεις πρέπει να τις πάρουμε εμείς για εμάς. Πίστεψα στον εαυτό μου και άκουσα το σώμα μου.

Πάνε τώρα 9 μήνες που είμαι χωρίς το σωληνάκι και παρόλες τις δυσκολίες οι οποίες είναι πολλές, έχω καταφέρει να ζω μια πιο φυσιολογική ζωή. Αν και με μεγάλη προσοχή, με διατροφικό πρόγραμμα μέσω παρακολούθησης διατροφολόγου, το να απαλλάξω το σώμα μου από ένα ξένο σώμα, ήταν ένα τεράστιο και σημαντικό βήμα.

Γιατί το σωληνάκι μπορεί να μου έσωσε τη ζωή, αλλά θα μπορούσε μα με οδηγήσει στο να μην ξανά φάω ποτέ ξανά από το στόμα.

Έβαλα τα κλάματα από χαρά όταν κατάφερα να πιω λίγο νερό και πάλι, όταν κατάφερα να φάω μισή κρέμα μετά από μήνες ολόκληρους. Φυσικά δεν  αντιλαμβάνομαι το νερό όπως παλιά, ούτε και καταφέρνει να με δροσίσει όταν το στόμα μου έχει ξεσπάσματα και καίει τόσο πολύ, που δεν αντέχεται.

Είναι λόγω της ξηροστομίας που προκάλεσαν οι ακτινοβολίες, γιατί καταστρέφουν τους σιελογόνους αδένες. Υπάρχει περίπτωση να επανέλθει το σάλιο αλλά σε μικρή ποσότητα και ποτέ όπως πριν. Στη δική μου περίπτωση, δεν έχει επανέλθει και συνεχίζω να ζω με την ελπίδα πως ίσως επανέλθει έστω και λίγο, για να μην περνάω αυτές τις κρίσεις καψίματος.

Η γεύση μου είναι αλλοιωμένη και πολλές φορές όχι καλή. Υπάρχει κάποια βελτίωση στη γεύση, λόγω του ότι τώρα τρώω αποκλειστικά από το στόμα και αυτό βοηθάει πολύ, αν και με πολύ αργό ρυθμό.

Όσο για το διάστημα που έκανα τις ακτινοβολίες, δεν έχω λόγια να περιγράψω τη κατάσταση. Δύο φορές ζήτησα από την ογκολόγο μου να σταματήσουμε τη θεραπεία γιατί δεν το άντεχα.

Πόνοι απίστευτοι, είχα να πιω νερό πάνω από 2 μήνες (έβαζα από το σωληνάκι), το στόμα μου να εγκρίνει ένα πράσινο, παχύρευστο υγρό που δεν ήξερα καν τι είναι, δεν μπορούσα ούτε να μιλήσω, κοιμόμουν σε εντελώς όρθια στάση για πολλές εβδομάδες για να μην πνιγώ, έμοιαζα με γιαγιά 80 χρονών που με πήγαιναν σηκωτή στο νοσοκομείο για να κάνω την ακτινοβολία καθημερινά και έχασα 9 κιλά.

Να φανταστείτε ότι θεωρούμε τυχερή, όταν φτάνουν  να χάνουν και 17 κιλά. Έκανα υπεράνθρωπες προσπάθειες να βοηθήσω τον εαυτό μου και να δίνω στο σώμα μου ότι απαραίτητο σε φαγητό πουρέ, από το σωληνάκι.

Δεν θα ξεχάσω το φρικτό συναίσθημα φόβου σε κάθε εξέταση, όταν ψάχναμε να βρούμε αν υπάρχει μετάσταση ή πως πηγαίνουν τα πράγματα. Ένας παράξενος φόβος που παγώνει το σώμα και σε καθιστά ακίνητο, χάνοντας την αίσθηση του τόπου και του χρόνου. Δεν θα ξεχάσω την αγωνία στα μάτια των δικών μου ανθρώπων και το κλάμα που έκαναν καθώς με έπαιρναν στο χειρουργείο.

Δεν θα ξεχάσω τους πόνους που βίωσα, για όσο ζω! Δεν θα ξεχάσω την όλη διαδικασία που πέρασα για να μου φτιάξουν την ειδική μάσκα που θα φορούσα σε κάθε ακτινοβολία, για να ακτινοβολούν με όσο μεγαλύτερη ακρίβεια γίνεται. Αυτά τα τεράστια μηχανήματα που σε βάζουν και σου στερεώνουν τη μάσκα που σχεδόν σε πνίγει… και που ήθελα να κλαίω από τη κλειστοφοβία που μου προκαλούσε, αλλά και το σοκ να είναι δέκα γιατροί από πάνω μου και στο τέλος να με σηκώνει στα χέρια του κάποιος από τους γιατρούς ή τις νοσοκόμες, γιατί δεν μπορούσα να σηκωθώ από την αδυναμία και τους πόνους.

Δεν φαντάστηκα ποτέ πως μια μέρα θα έβλεπα τον εαυτό μου κάπως έτσι.

Είναι η πιο σοκαριστική εμπειρία της ζωής μου, μετά το θάνατο της μητέρας μου. Με δοκίμασε και με δοκιμάζει σαν άνθρωπο καθημερινά από όποια πλευρά μπορείτε να φανταστείτε. Από πόνο, από υπομονή, από ΔΥΝΑΜΗ και από πείσμα. Αδυνατώ ακόμα να πιστέψω πως κατάφερα και καταφέρνω εδώ και 2,5  χρόνια να έχω βιώσει όλα αυτά και να συνεχίζω να βιώνω δύσκολες στιγμές. 

Ο Καρκίνος μου χάρισε μια αναπηρία 80%,  μετά την αφαίρεση μέρους της κάτω γνάθου και την αντικατάσταση της με τιτάνιο το οποίο προκαλεί έντονα πρηξίματα και φλεγμονές, αφαίρεση μικρού μέρους της γλώσσας και μαλακών μορίων.

Γι’ αυτούς τους λόγους, αλλά και για όλους τους αγαπημένους μου ανθρώπους που έχω χάσει, καθώς και μετά από αρκετή μελέτη πάνω στο θέμα καρκίνος (που τη συνεχίζω και θα τη συνεχίσω για όλη μου τη ζωή), θα μου επιτρέψετε να συμφωνήσω με κάποιον μεγάλο ογκολόγο που είχε πει για την ασθένεια του καρκίνου: «Η αισιοδοξία είναι κάτι καλό αρκεί να μην παίρνει τη μορφή της ψευδαίσθησης».

Θα ήθελα να εκφράσω την άποψή μου ελεύθερα, λέγοντάς πως δεν με ενδιαφέρει διόλου πως ονομάζει ο καθένας το καρκίνο.

Ποσώς με ενδιαφέρει αν την ονομάζουν «κακή αρρώστια» ή «επάρατη νόσο» ή οτιδήποτε άλλο. Και ούτε πρόκειται να κρίνω αυτούς που την ονομάζουν έτσι, γιατί και κακιά ασθένεια είναι και επάρατη μπορεί να γίνει και χρόνιες ζημιές μπορεί να αφήσει πίσω της, καθώς και μεγάλες αναπηρίες ψυχολογικά τραύματα.

Στο χέρι μας είναι, πως θα τα χειριστούμε όλα αυτά και πως θα τα χρησιμοποιήσουμε. Γιατί μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε δημιουργικά, να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι και να βοηθήσουμε άλλους ανθρώπους. Προσωπικά, μετέτρεψα τη θλίψη μου σε δημιουργικότητα και ξεκίνησα να γράφω ένα βιβλίο για τους ασθενείς με καρκίνο του στόματος και της γνάθου, που είναι από τις δυσκολότερες περιπτώσεις.

Θέλω όσο τίποτε άλλο στη ζωή μου πλέον, να βοηθήσω αυτούς τους ανθρώπους να σταθούν, με μικρές συμβουλές που θα καλυτερέψει την ποιότητα της ζωής τους.

Αυτό που ήθελα, ήταν να μάθω περισσότερα για αυτό το οποίο ονομάζουν στον ιατρικό χώρο «Ο Άρχοντας όλων των ασθενειών». Και αυτό που έμαθα, είναι ότι πρόκειται για κάτι πολύ έξυπνο, κάτι που δεν τα παρατάει εύκολα, για έναν πολύ δυνατό αντίπαλο- σχεδόν άξιο θαυμασμού.

Όπως γράφει και ο Σιντάρτα Μούκερτζι (Ερευνητής και μεγάλος ογκολόγος  της Αμερικής), στο βραβευμένο με Pulitzer  βιβλίο του  ‘’Η μεγάλη ασθένεια- Η βιογραφία του Καρκίνου’’: « Είναι απίστευτο, γιατί στην ουσία πρόκειται για κύτταρα πολύ ανώτερα, πιο έξυπνα, πιο γρήγορα. Εν ολίγοις πρόκειται για μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας, που απλά τυχαίνει να μην ταιριάζει με τη λειτουργία και την ροή των υπόλοιπων κυττάρων μας» 

Ο καρκίνος δεν είναι μια ασθένεια, αλλά πολλές διαφορετικές. Αλλάζει μορφή, ξεγελάει, αν θέλει φαίνεται, αν θέλει κρύβεται… Γι αυτό και θεωρείται επικίνδυνη, γι αυτό και δεν έχει βρεθεί η τελική θεραπεία. Θα μου επιτρέψετε η αισιοδοξία μου να μην πάρει την μορφή της ψευδαίσθησης, αλλά να κινηθεί στα όρια της πραγματικότητας  που για μένα είναι μια. 

Ότι μπορώ κάνω και ότι καλύτερο μπορέσω θα κάνω, όπως μια καλύτερη ποιότητα ζωής, ένα παραπάνω χαμόγελο ( ξέροντας πόσο δυνατό όπλο είναι το χαμόγελο, ενάντια στον εξαιρετικά δυνατό μου αντίπαλο). Αλλά δεν επιθυμώ να ζήσω μέσα σε μια ψευδαίσθηση, γνωρίζοντας καλά πως οι θεραπείες κατά του καρκίνου, στην ουσία παρατείνουν τη ζωή του ασθενή, δεν τη σώζουν με εγγύηση.

Δίνουν την ελπίδα, όχι τη λύση. Όπως έμαθα ότι, οι ίδιες οι θεραπείες μπορούν να σου προκαλέσουν έναν καινούργιο καρκίνο στο μέλλον. Όπως οι πολλαπλές ακτινοβολίες που έχω λάβει και που απαγορεύουν την οποιαδήποτε άλλη θεραπεία στο κεφάλι μου..

Θα ήθελα να ευχαριστήσω το νοσηλευτικό προσωπικό του νοσοκομείου  Άγιους Σάββας-ανεξαιρέτως! Μου φέρθηκαν πολύ καλά και πραγματικά κάνουν ότι μπορούν μέσα σε αυτό το χάος που πλέον επικρατεί. Θα ήθελα να ευχαριστήσω την ογκολόγο και ακτινοθεραπεύτρια μου Κυρία Παναγιώτα Λιώση (Στον Άγιο Σάββα), η οποία με βοήθησε πάρα πολύ, με καθοδήγησε και με πρόσεξε. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Κύριο Γρηγόρη Φαρατζή ( Στον Άγιο Σάββα), τον γναθοχειρουργό που με εγχείρησε και που με παρακολουθεί.

Ένας εξαιρετικός άνθρωπος και επιστήμονας, που έχει κάνει να αισθάνομαι ασφάλεια ως ασθενής. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στις αδελφές μου που δεν με άφησαν στιγμή, στη φίλη μου Δικαία που με βοήθησε απίστευτα τις δύσκολες ημέρες της θεραπείας, στον αγαπημένο μου μπαμπά και σε όλους τους συγγενείς και φίλους που στάθηκαν και συνεχίζουν να στέκονται δίπλα μου.

Κατά τη διάρκεια των εισαγωγών μου στο νοσοκομείο, είχα την ευκαιρία να διαβάσω το βιβλίο του Παναγιώτη Μιχαήλ, που μου κράτησε μια πολύ καλή συντροφιά στους διαδρόμους του νοσοκομείου, με τον ορό στο χέρι μέχρι αργά, και με έκανε να ξεφεύγω από τις εικόνες που με σόκαραν καθημερινά.

Επίσης θα ήθελα να πω, ότι η πρώτη βοήθεια που έλαβα, από τη στιγμή που βγήκα από το νοσοκομείο την πρώτη φορά και προσπαθώντας να ισορροπήσω σοκαρισμένη,  μην έχοντας ακόμα κατανοήσει τι μου έχει συμβεί και μην ξέροντας που να απευθυνθώ, ήταν από την μη κερδοσκοπική οργάνωση ΜΕΙΝΕ ΔΥΝΑΤΟΣ.

Ευχαριστώ τα παιδιά της οργάνωσης (τους επιστημονικούς συνεργάτες), μέσα από τη καρδιά μου για αυτό, και το Be Strong που μου έδωσε την ευκαιρία να γράψω για την δική μου εμεπειρία..


Ονομάζομαι Θεανώ, επιζούσα από καρκίνο της κάτω γνάθου με επέκταση στο στόμα και ΠΡΟΣΠΑΘΩ να ΜΕΙΝΩ ΔΥΝΑΤΗ! 


BeStrong.org.gr - 25.04.14
istanbul travestileri